Poradnik postępowania wobec więźniów z HIV / AIDS (WHO)
niedziela, 19 listopada 2006 00:02

Deli.cio.us    Digg    reddit    Facebook    Wykop    Gwar


Wskazówki przygotowane zostały na bazie technicznej Rady wprowadzonej przez WHO, stworzonej podczas konsultacji ekspertów w Genewie (październik, 1992). Konsultacja zawiera fakty reprezentatywne narodowych i pozarządowych organizacji oraz departamentów rządowych zajmujących się kwestiami zdrowia, zarządzania, i prawami obywatelskimi w aspekcie HIV/AIDS w Zakładach Karnych.

 

PORADNIK ŚWIATOWEJ ORGANIZACJI ZDROWIA (WHO) NA TEMAT INFEKCJI HIV/AIDS W WIĘZIENIACH
Genewa, Marzec 1993

Poradnik postępowania wobec więźniów z HIV / AIDS (WHO).
Te wskazówki zostały przygotowane na bazie technicznej Rady wprowadzonej przez WHO, stworzonej podczas konsultacji ekspertów w Genewie (październik, 1992). Konsultacja zawiera fakty reprezentatywne narodowych, i pozarządowych organizacji oraz departamentów rządowych zajmujących się kwestiami zdrowia, zarządzania, i prawami obywatelskimi w aspekcie HIV/AIDS w Zakładach Karnych.
Poradnik wskazuje standardy w perspektywie Zdrowia Publicznego, które powinny być znane i stosowane w profilaktyce i opiece nad ludźmi zakażonymi HIV w systemach penitencjarnych. Oczekuje się, że te wskazówki zostaną przystosowane przez więziennictwo i trafią w rzeczywiste oczekiwania i potrzeby.

Wskazówki ogólne.
1. Wszyscy więźniowie mają prawo do opieki zdrowotnej, włączając w to kwestie profilaktyki. Działania te nie powinny zawierać elementów dyskryminacji, powinny natomiast opierać się na poszanowaniu statusu czy narodowości.
2. Wskazówki ogólne, zaadoptowane przez narodowe programy AIDS powinny stosować się do więźniów i do społeczności.
3. W każdym kraju powinna zostać zdefiniowana specyficzna polityka profilaktyki HIV/AIDS w Zakładach Karnych oraz opieki nad więźniami HIV+. Strategie te winny być rozwijane w bliskiej współpracy z ogólnymi zasadami zdrowia społecznego oraz przy współpracy administracji Zakładu oraz odpowiednich organizacji pozarządowych. Strategie te powinny być włączone w szerszy Program Promocji Zdrowia wśród więźniów.
4. Środki prewencji HIV/AIDS w więzieniu powinny być przystosowane do społeczności. Powinny również bazować na zachowaniach ryzykownych podejmowanych aktualnie przez więźniów Zakładu (zwłaszcza używanie wspólnego sprzętu iniekcyjnego przez osoby uzależnione od narkotyków czy podejmowanie stosunków seksualnych bez zabezpieczenia). Informacja i edukacja prowadzona wśród więźniów powinna zawierać promocję zmiany ryzykownych zachowań na bezpieczniejsze, zarówno podczas pobytu w Zakładzie jak i po zwolnieniu.
5. Potrzeby więźniów oraz innych osób w środowisku więziennym powinny być brane pod uwagę podczas planowania narodowych programów AIDS, zdrowia publicznego oraz podstawowej opieki zdrowotnej.
6. Obejmowanie aktywnym działaniem pozarządowych organizacji, społeczności więziennych, brak dyskryminacji oraz opieka nad więźniami HIV+ czy chorymi na AIDS są podstawowymi warunkami strategii prewencji HIV.
7. Ważnym jest, aby rozpoznać czy środowisko więzienne jest rzeczywiście tworzone (powstaje pod wpływem) obu komponentów – personelu więziennego i więźniów. Obie te grupy powinny brać aktywny udział w tworzeniu i wdrażaniu efektywnych programów prewencji zawierających obiektywne informacje pozbawione elementów dyskryminacji.
8. Administracja Zakładu Karnego jest odpowiedzialna za zdefiniowanie i wprowadzenie w życie polityki i działań praktycznych, które mogą stworzyć bezpieczniejsze środowisko i zredukować liczbę ryzykownych zachowań w kontekście epidemii HIV (dotyczy to zarówno więźniów jak i personelu).
9. Niezależne badania na polu HIV/AIDS pośród populacji więziennej powinny zachęcać do innych działań w Zakładach Karnych. Powinny być również prowadzone niezależne działania monitoringowe sprawdzające kwestie etyczne. Rezultaty tych badań powinny być używane z korzyścią dla więźniów, na przykład dla poprawy oferty leczniczej czy terapeutycznej Zakładu Karnego. Administracja więzienia nie powinna wykorzystywać tworzonych aspektów procedur badawczych, ich interpretacji czy publikacji.

Badania na HIV w więzieniach
10. Obowiązkowe badania więźniów na HIV są nieetyczne, nieefektywne i powinny być zabronione.
11. Badania dobrowolne powinny być realizowane, oczywiście w połączeniu z przed i po testowymi konsultacjami. Powinna również istnieć możliwość uzyskania wsparcia w razie wyniku pozytywnego.
12. Informacje o wynikach testów powinny być przekazywane przez personel medyczny, co pozwoli na zachowanie tajemnicy.
13. Połączenie anonimowości testów z nadzorem epidemiologicznym powinno być brane pod uwagę tylko, jeśli taka metoda jest używana w całej populacji (społeczeństwie). Więźniowie powinni być informowani o nadzorze epidemiologicznym prowadzonym w więzieniu, w którym się znajdują.

Środki prewencji.
Edukacja i informacja.
14. Więźniowie oraz personel więzienny powinien być informowany o HIV/AIDS oraz o drogach prewencji transmisji HIV. Informacje powinny być skoordynowane i zawierać te same wiadomości, które są rozpowszechniane w całym społeczeństwie. Wiadomości przekazywane do ogólnej wiadomości (plakaty, mass media, etc.) powinny być również dostępne dla więźniów. Wszystkie materiały piśmiennicze rozpowszechniane wśród więźniów powinny być zrozumiałe (dostosowane językowo) oraz podane w atrakcyjnej i jasnej formie.
15. Personel więzienny powinien otrzymać informacje o prewencji HIV podczas wstępnego szkolenia, wiedza ta powinna być poszerzana.
16. Więźniowie powinni otrzymywać wiedzę na temat HIV/AIDS na początku oraz w trakcie pobytu w ZK. Wszyscy więźniowie powinni mieć możliwość przedyskutowania poznanych problemów z wykwalifikowanymi ludźmi. Komunikacja bezpośrednia (face ­to ­face) jest bardzo ważnym elementem w edukacji i przekazywaniu informacji.
17. Możliwość konsultacji oraz uczestnictwa w programach prewencji HIV więźniów oraz personelu więziennego powinna być rozszerzana.
18. Zważywszy na istotę edukacji badawczej, obie grupy – personel więzienny oraz więźniowie powinni być wciągani w popularyzację informacji.
19. Edukacja oraz kontrola infekcji powinny kłaść nacisk na ogólne zasady i higienę. Brak jakiegokolwiek ryzyka transmisji HIV, jako wyniku normalnych codziennych kontaktów powinien być stanowczo uwypuklany.

Transmisja na drodze seksualnej.
20. Jasna informacja o wszystkich typach zachowań seksualnych, które mogą powodować transmisję wirusa HIV powinna być przekazywana więźniom, przy jednoczesnym uwypuklaniu roli kondomów w prewencji HIV. W razie zachowań seksualnych polegających na penetracji dokonywanych w ZK., nawet jeśli jest to zabronione, kondomy powinny być dostępne dla więźniów przez cały okres ich pobytu w ZK.
21. Władze więzienne są odpowiedzialne za zwalczanie agresywnych zachowań seksualnych takich jak gwałt, wykorzystywanie więźniów upośledzonych umysłowo i wszystkie inne formy uprzedmiotawiania i stawiania więźniów w roli ofiar.

Transmisja przez iniekcje
22. Tak jak w każdym ogólnym programie profilaktyki HIV więźniowie powinni być informowani o niebezpieczeństwie, o ryzyku używania narkotyków. Powinno się uwypuklać i naświetlać sprawę korzystania z używanego sprzętu iniekcyjnego, uczyć zachowań z zakresu redukcji szkód. Więźniowie uzależnieni od narkotyków powinni być zachęcani do zapisywania się do programów terapeutycznych (w zakresie uzależnienia od narkotyków) podczas pobytu w ZK. Zapewnienie opieki i tajemnicy terapeutycznej jest równie ważne przy podejmowaniu takich działań. Programy prewencyjne powinny zawierać informacje o możliwości leczenia z uzależnienia oraz o ryzyku związanym z różnymi metodami zażywania narkotyków.
23. Więźniowie pozostający w programie metadonowym przed uwięzieniem powinni mieć możliwość kontynuacji tej formy leczenia w więzieniu. Dotyczy to krajów, gdzie istnieją programy substytucyjne.
24. W krajach, gdzie wybielacz jest używany przez użytkowników narkotyków powinno się udostępniać możliwość rozpuszczania tegoż lub innych środków wirusobójczych, wraz ze szczegółowymi instrukcjami czyszczenia sprzętu do iniekcji, tatuażu czy innych operacji dokonywanych na skórze. W krajach gdzie czyste strzykawki i igły są udostępniane środowisku osób uzależnionych powinno się rozważyć możliwość udostępniania sprzętu do iniekcji osobom aresztowanym oraz opuszczającym ZK.
25. Służby medyczne w ZK. muszą być wyposażone w odpowiednie materiały i zasoby, co uniemożliwi transmisję HIV przez niesterylne wyposażenie.
26. Substancje psychoaktywne przyjmowane doustnie lub wdychane, takie jak kokaina, amfetamina, LSD, rozpuszczalniki i alkohol, których część jest używana w różnych więzieniach na całym świecie, mogą zwiększać prawdopodobieństwo transmisji HIV poprzez osłabianie możliwości oceny i utrudnianie stosowania miar działań profilaktycznych w więzieniu, jeśli takie miary będą potrzebne. Dlatego aktualni i potencjalni użytkownicy psychoaktywnych substancji powinni być tego świadomi, jak również innych możliwych efektów i skutków działania tych substancji w bardziej obszernym kontekście edukacji zdrowotnej.

Więźniowie HIV+
27. Od czasów segregacji, izolacja i ograniczenia na polu zawodowej działalności i w kontaktach międzyludzkich nie są akceptowane w odniesieniu do osób seropozytywnych w społeczeństwie, to samo powinno się odnosić do więźniów HIV+. Decyzje o izolacji ze względów zdrowotnych powinny być podejmowane tylko przez personel medyczny, na takim samym gruncie jak w całym społeczeństwie zgodnie z publicznymi standardami dotyczącymi zdrowia. Prawa więźniów nie powinny być ograniczane poza koniecznymi ograniczeniami medycznymi i tymi wynikającymi z standardów zdrowia publicznego. Więźniowie HIV + powinni mieć dostęp do warsztatów i pracować w kuchni, w zagrodach itp., oraz dostęp do wszystkich programów adresowanych dla ogólnej populacji więzienia.
28. Izolacja na czas ograniczony może być konieczna z medycznego punktu widzenia w przypadku więźniów HIV­+ cierpiących z powodu gruźlicy w okresie prątkowania. Ochronna izolacja może też być wymagana w stosunku do więźniów z immunodepresją związaną z AIDS, ale tylko za ich zgodą. Decyzje o izolacji powinny być podejmowane tylko na podstawie medycznych przesłanek tylko przez personel medyczny i nie powinna być zależne od władz więzienia.
29. Środki dyscyplinarne, takie jak pojedyncza cela dla więźniów, w stosunku do skazanych czy to agresywnych czy skazanych za przestępstwa seksualne powinny być stosowane niezależnie od statusu HIV. Należy podnosić świadomość więźniów w stosunku do osób zakażonych wirusem HIV czy chorych na AIDS, by zapobiegać dyskryminacji i uprzedzeniom w stosunku do osób seropozytywnych.

Poufność w stosunku do HIV/AIDS
30. Informacja na temat stanu zdrowia i leczenia więźniów jest poufna i powinna być dostępna tylko dla personelu medycznego. Personel medyczny może dostarczać dyrektorowi więzienia lub sędziemu informację, że będzie zajmował się terapią (leczeniem) więźnia, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.
31. Informacja na temat statusu HIV może być ujawniona dyrektorowi więzienia tylko, gdy personel medyczny stwierdzi, z zachowaniem lekarskiej etyki, że jest to gwarant bezpieczeństwa dla więźniów i personelu, biorąc pod uwagę wytyczne ogólnie stosowane w społeczeństwie. Wytyczne oraz procedury postępowania dotyczące dobrowolności informowania o statusie HIV powinny dotyczyć więźniów.
32. Obowiązkowe informowanie o statusie HIV więźniów władz administracyjnych więzienia nigdy nie powinno mieć miejsca. W aktach więźniów nie powinien być umieszczany żaden znak, etykieta, pieczęć albo inny widoczny znak wskazujący na ich status HIV.

Opieka i wsparcie dla HIV+ więźniów
33. W każdym stadium choroby wynikającej z zakażenia HIV, więźniowie powinni otrzymywać stosowne leczenie i wsparcie psychospołeczne takie same jak inni członkowie społeczeństwa.
34. Należy zachęcać wszystkich więźniów do włączania się do programów wsparcia. Należy popierać współpracę z autorytetami opieki zdrowotnej w społeczeństwie, by ułatwić dostęp do opieki medycznej.
35. Opieka lekarska i konsultacje dla bezobjawowych więźniów HIV+ powinna być dostępna podczas odbywania kary.
36. Więźniowie powinni mieć dostęp do informacji na temat różnych możliwości leczenia i takie samo prawo nie podjęcia leczenia, jakie istnieje w społeczeństwie.
37. Leczenie osób HIV +, profilaktyka i leczenie chorób powiązanych z zakażeniem HIV, powinno być zapewnione przez więzienną opiekę lekarską, z zapewnieniem tych samych kryteriów klinicznych i dostępności jak w społeczeństwie.
38. Więźniowie powinni mieć taki sam dostęp jak ludzie nieprzebywający w więzieniu do informacji o klinicznych próbach leczenia wszystkich chorób związanych z zakażeniem HIV. Nie należy zmuszać więźniów do udziału w badaniach klinicznych, biorąc pod uwagę fakt, że osoba pozbawiona wolności nie może być poddawana badaniom medycznym, chyba, że wyraża na to zgodę, a badania mogą przyczynić się do poprawy stanu jej zdrowia.
39. Decyzja o hospitalizowaniu więźnia zakażonego wirusem HIV lub chorego na AIDS może być podejmowana przez personel lekarski na podstawie medycznych przesłanek. Należy zapewnić dostęp do specjalistycznych usług, na takim samym poziomie jak w społeczeństwie.
40. Pracownicy medycznej służby w więzieniu usługi powinni współpracować lekarzami z poza więzienia, aby zapewnić medyczne i psychologiczne wsparcie dla więźniów HIV+ po opuszczeniu więzienia, gdy chcą kontynuować leczenie. Należy zachęcać więźniów do korzystania z tych usług.

Gruźlica a zakażenie HIV
41. Więzienie otoczenie często sprzyja rozprzestrzenianiu się gruźlicy i współczynnik zakażeń może być wyższy niż w ogólnej populacji. Ponadto gruźlica coraz częściej koreluje z HIV/AIDS, tak, że obecność więźniów HIV+ może zwiększać ryzyko przenoszenia gruźlicy. Należy zmniejszać to ryzyko dla otoczenia (np., przez ulepszanie klimatyzacji/wentylacji, zmniejszając ilość więźniów w celi i zapewniając odpowiednie odżywianie); wykrywając przypadki gruźlicy możliwie najwcześniej przez badania na gruźlicę na początku pobytu w więzieniu i regularne badania podczas skazania i zapewnienie efektywne leczenia.
42. Powinna tez istnieć możliwość monitorowania przypadków gruźlicy wśród personelu. Programy leczenia dla więźniów z gruźlicą powinni być dostępne w więzieniach i odpowiednia kontynuacja powinna być zapewniana, kiedy więźniowie są przenoszeni lub wypuszczani.
43. Konieczny jest epidemiologiczny nadzór nad przypadkami gruźlicy pośród więźniów i personelu. Szczególną uwagę należy zwrócić na wczesne wykrywanie wybuchów gruźlicy i ich kontroli. W szczególności, strategie powinny zapewniać przestrzeganie podstawowych zasad higieny.

Osadzone kobiety
44. Szczególną uwagę należy poświęcić potrzebom osadzonych kobiet. Personel pracujący z osadzonymi kobietami powinien być przeszkolony w zakresie psychospołecznych i medycznych problemów związanych z zakażeniem HIV u kobiet.
45. Osadzonym kobietom, również seropozytywnym, należy zapewnić dostęp do informacji i usług dostosowanych do ich specyficznych potrzeb, włączając w to informacje na temat ryzyka transmisji wirusa HIV, w szczególności z matki na dziecko, lub przez stosunek płciowy. Ponieważ więźniarki mogą podejmować aktywność seksualną podczas skazania, aresztu lub przepustki, powinny móc chronić się przed zakażeniem wirusem HIV, np., przez zaopatrzenie w prezerwatywę i edukację na temat bezpiecznego seksu. Jeżeli prawo zapewnia konsultacje dotyczące planowania rodzinny, powinno być ono również dostępne w więzieniu. Jakkolwiek, nie wolno wywierać na ciężarnej kobiecie umieszczonej w więzieniu żadnej presji by przerwała ciąże. Należy zapewnić kobietom możliwość opieki nad dziećmi niezależnie od statusu HIV.
46. We wszystkich więzieniach, w których przebywają kobiety powinny być zapewnione:
1). regularne konsultacje ginekologiczne, z szczególną uwagą do wykrywania i leczenia chorób przenoszonych droga płciową.
2). konsultacje z zakresu planowania rodziny ukierunkowane na potrzeby kobiet opieka podczas ciąży
3). opieka dla dzieci, włączając dzieci seropozytywnych matek
4). dostęp do prezerwatyw i innych środków antykoncepcyjnych podczas skazania, na przepustce i przy opuszczaniu zakładu karnego.

Małoletni więźniowie w zakładach poprawczych
47. Programy z zakresu edukacji zdrowotnej powinny być dostosowane do potrzeb młodych więźniów tak by wykształcić w nich nastawienia i wzory zachowań sprzyjające unikaniu chorób zakaźnych w tym też HIV/AIDS. Decyzje dotyczące dzieci i młodzieży, takie jak informowanie o statusie HIV dziecka, lub uzyskanie zgody na leczenie powinny być podejmowana na takim samym gruncie jak w społeczeństwie, zawsze biorąc pod uwagę interes dziecka.

Więźniowie zagraniczni
48. Należy respektować potrzeby obcokrajowych więźniów. Władze więzienia powinni być szkolone by spełnić ich potrzeby takie jak pomoc w komunikacji (nauka języka), werbalny kontakt z rodzinami i poradnictwo w różnym zakresie. Należy zapewnić ochronę, opiekę w stosunku do więźnia HIV+ obcokrajowca w przypadku przeniesienia lub zamiany programu pomiędzy różnymi krajami, ekstradycji i innych zmian.

Zakłady półotwarte i zwolnienie
49. Więźniowie nie powinni być wykluczani z zakładów półotwartych, hosteli czy jakiegokolwiek ośrodka półwolnościowego ze względu na swój status serologiczny. Stosowanie takich środków nie może być zależne od podania statusu serologicznego.
50. Opieka medyczna oparta na społeczności, psychologiczne wsparcie i opieka społeczna powinna być organizowana dla więźniów HIV+ i ułatwiać ich integrację do wspólnoty po opuszczeniu zakładu karnego.

Wcześniejsze opuszczenie zakładu karnego
51. Jeżeli jest to zgodne z zasadami bezpieczeństwa i postępowaniem sędziowskim, więźniowie z zaawansowanym AIDS powinni opuścić zakład karny przez końcem wyroku, tak, by ułatwić im kontakt z ich rodzinami i przyjaciółmi, i pozwolić przyjąć śmierć z godnością i w wolności.
52. Więzienna opieka medyczna powinna dostarczać informacje na temat stanu zdrowia takich więźniów, koniecznego leczenia i prognozę, jeśli więzień o to poprosi, by przedstawić kompetentnym władzom decydującym o wcześniejszym wypuszczeniu. Potrzeby więźniów bez wsparcia w społeczeństwie powinny być brane uwagę przy wcześniejszym wypuszczaniu z jakichkolwiek powodów.

Kontakty z wspólnotą i monitoring
53. Powinna być podejmowana współpraca z odpowiednimi organizacjami pozarządowymi i prywatnymi organizacjami, (np. tymi zajmującymi się profilaktyką AIDS). Więźniowie HIV+ powinni mieć dostęp do darmowego serwisu w zakresie poradnictwa i pomocy.
54. Niezależne organizacje zajmujące się osobami uwięzionymi powinni móc nawiązać kontakt z seropozytywnymi więźniami, jeżeli więźniowie tego oczekują i powinny zwracać uwagę na jakichkolwiek przypadki niższych standardów opieki, dyskryminację, nie respektowanie etycznych podstaw albo odchylenia od założonej polityki więzienia mającej zapewnić ludzkie traktowanie więźniów.
55. Regularne wizyty i nadzór nad wszystkimi więzieniami powinien być wykonywane przez publiczne władze opieki zdrowotnej niezależnie od władz administracyjnych więzienia.
56. Więźniowie powinni mieć prawo składać skargi do niezależnego fachowego ciała o niższym od średniego poziomie leczenia, dyskryminacji albo nie respektowaniu etycznych podstawy w stosunku do HIV/AIDS, powinni również otrzymywać rekompensatę za takie uchylenia.

Zasoby
57. Władze powinny zapewnić odpowiednie zaplecze dla więziennej opieki zdrowotnej, związane z zatrudnianiem personelu i podejmowaniem działań związanych z leczeniem HIV/AIDS. Zasoby powinny obejmować: profilaktykę, poradnictwo, konsultacje lekarskie, leki, leczenie i hospitalizację.

Ocena i badania
58. Badania dotyczące HIV/AIDS wśród populacji więzienia powinny być prowadzone, by uzyskać informacje konieczne do stworzenia efektywnej polityki i podjęcia odpowiednich działań interwencyjnych w tym polu. Takie badania mogłyby dotyczyć wzrostu zakażeń wirusem HIV lub prawdopodobieństwa transmisji wirusa.

Należy planować interwencje profilaktyczne i zapewnić opiekę osobom zakażonym. Władze więzienia powinny ulepszać działania interwencyjne.

Źródło: http://www.harm-red.bci.pl/poradnik.htm

 
Zobacz też:
© 2002-2011 Serwis więziennictwo, resocjalizacja i przestępczość - www.agb.waw.pl/cms
Joomla templates by a4joomla

Ta strona używa plików Cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Czytaj więcej....

Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information