Stefan Glaser
czwartek, 30 grudnia 2010 23:13

Deli.cio.us    Digg    reddit    Facebook    Wykop    Gwar


Stefan Glaser (ur. 20 stycznia 1895 w Tarnowie, zm. 30 kwietnia 1984 w Brukseli) – polski prawnik, adwokat, profesor m.in. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Wileńskiego, Uniwersytetu w Liège, Katolickiego Uniwersytetu w Leuven, współtwórca i organizator polskiego Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Oksfordzie, polskiego Wydziału Medycyny na Uniwersytecie w Edynburgu i polskiej Szkoły Architektury przy Uniwersytecie w Liverpoolu.

 

Studia prawnicze rozpoczął w Wiedniu, a kontynuował we Lwowie, gdzie w 1918 uzyskał stopień doktora. Habilitował się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie prawa i postępowania karnego. W latach 1920–1924 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w latach 1923–1924 pełniąc funkcję dziekana Wydziału Prawa tego Uniwersytetu. W 1924 przeniósł się na Uniwersytet Wileński, gdzie objął Katedrę Prawa i Postępowania Karnego.

W 1930 był inicjatorem i jednym z sygnatariuszy tzw. protestu brzeskiego, w którym profesorowie wielu polskich uczelni protestowali przeciwko aresztowaniu posłów opozycyjnych, osadzeniu ich w twierdzy brzeskiej i skazaniu w tzw. procesie brzeskim. W odwecie został pozbawiony katedry, a w 1934, w wieku 39 lat, przeniesiony na emeryturę. Od tej chwili aż do wybuchu wojny Stefan Glaser wykonywał praktykę adwokacką w Warszawie, biorąc udział w kilku znanych procesach politycznych, broniąc m.in. Stanisława Cywińskiego, Stanisława Mikołajczyka, Władysława Tempkę. Reprezentował również Stanisława Kota. Przez cały ten czas kontynuował pracę naukową. W okresie międzywojennym opublikował kilkanaście książek i sto kilkadziesiąt artykułów i glos.

Po klęsce wrześniowej przedostał się do Francji, gdzie dołączył do rządu gen. Sikorskiego. Był m.in. przedstawicielem rządu w Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych.

Był inicjatorem, współtwórcą a następnie dziekanem polskiego Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Oksfordzie oraz współorganizatorem polskiego Wydziału Medycyny na Uniwersytecie w Edynburgu i polskiej Szkoły Architektury przy Uniwersytecie w Liverpoolu.

Po wojnie Stefan Glaser wykładał na Uniwersytecie w Liège, Katolickim Uniwersytecie w Leuven i przez pewien czas na Uniwersytecie w Gandawie. Stał się znanym na świecie specjalistą w zakresie międzynarodowego prawa karnego, był m.in. jednym z pomysłodawców Konwencji o niestosowaniu przedawnienia wobec zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 26 listopada 1968 (Dz. U. z 1970 r. Nr 26, poz. 208).

Stefan Glaser był zwolennikiem współpracy międzynarodowej i integracji europejskiej. Brał udział w Kongresie Europejskim w Hadze, na którym 8 maja 1948 na forum Komitetu Kulturalnego przedstawił referat, w którym postulował, by integracja w Europie dokonywała się nie tylko na płaszczyźnie politycznej i gospodarczej, ale również edukacyjnej. Proponował m.in. utworzenie w tym celu międzynarodowego uniwersytetu.

Bibliografia (wybór):

  • Urywki wspomnień, Londyn, 1974
  • Droit international penal conventionnel, t. I Bruksela 1970, t. II 2 Bruksela 1978
  • Introduction a l’etude du droit international penal conventionnel, Paryż 1954
  • Kodeks karny – komentarz. Prawo o wykroczeniach, przepisy wprowadzające, tezy z orzeczeń Sądu Najwyższego, wyciągi z motywów ustawodawczych, (współautor Aleksander Mogilnicki), Kraków, 1934
  • Polski proces karny w zarysie, Kraków 1934
  • Polskie prawo karne w zarysie, Kraków 1933
  • Das neue polnische Strafgesetzbuch und die deutsche Strafrechtsreform, Berlin 1933
  • Wiążący bezprawny rozkaz, Kraków 1933
  • Od kary do środka zabezpieczającego, Lwów 1930
  • Okupacja niemiecka na Litwie w latach 1915–1918. Stosunki prawne, Lwów 1929
  • Zarys polskiego procesu karnego wraz z prawem o ustroju sądów powszechnych, Wilno 1929
  • Wstęp do nauki procesu karnego, Wilno 1928
  • Kompetencja sądów przysięgłych, Lublin 1923
  • Beccaria a reforma ustaw karnych w duchu humanitaryzmu, Warszawa, 1922
  • O mocy obowiązującej ustawy karnej pod względem czasu, Lublin 1921
  • Kilka uwag o podstawie prawnej działalności lekarskiej, Lwów 1920
  • Prawo karne — część ogólna, Warszawa 1920


Noty biograficzne:

  • Marian Cieślak, Stefan Glaser (1895–1984), Państwo i Prawo 1985, z. 4., s. 104

 

Źródło: Wikipedia, licencja CC-BY-SA 3.0, autorzy

 
Zobacz też:
© 2002-2011 Serwis więziennictwo, resocjalizacja i przestępczość - www.agb.waw.pl/cms
Joomla templates by a4joomla

Ta strona używa plików Cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Czytaj więcej....

Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information